Hikaye-9

Rüyalarda ve hayallerde yaşanan bir aşkın masalında, bir erkek ve bir kadın varmış...

Yolları çok uzun zaman önce ayrılan bu iki insanın hayatlarında başka tenler, başka izler ve isimler yer almış. Ayrı şehirlerde, ayrı evlerde, aynı gözlerle bakarlarmış aynı gökyüzüne. Hemen hemen aynı şeyleri düşünerek.

Bir gün, bir rüzgar geçmişin perdesini ufacık bir rüzgarla havalandırmış, üzerindeki tüm tozları uçurup, geriye pırıl pırıl bir heyecan bırakmış.

Kadın kalkmış ve erkeğe onca zaman sonra bir mektup yazmış.

"Geleceğim sana, nasıl olur bilmiyorum ama geleceğim işte. Ne zaman diye sorma. Bilmiyorum. Er ya da geç. Ama bir gün mutlaka.

Bir şey istemeyeceğim senden merak etme, o yüzden beni bekle de demiyorum sana. Yaşa sen de. Benim yaptığım gibi yaşa gitsin. Ama bil ki çıkacağım bir gün karşına. Sadece içinde bir yerlerde tutmaya devam et ki beni görünce şaşırma.

Sevdiğim şey bu işte. Vermek ve tutmak zorunda olduğum sözler yok sende. Biliyorum ki güler geçersin. Beni dinlersin. Avutursun ya da evet, evet güler geçersin. Ama üzmezsin sanki. Bilmiyorum. Üzer misin?

Buralar bildiğin gibi. Kışlar çok soğuk hala ve yazlar kuru, kavurucu. Hala trenler geçiyor o evin karşısından ve ben ne zaman oradan geçsem, sen düşüyorsun aklıma. Üzülmüyorum ama. Seninle ilgili her hatıra gülümsetiyor beni hala.

Aslında ulaşmak zor değil sana. Ama zamanı değil sanki. Bir şey bekliyorum ama neyi? Sanki bir sabah uyanıp, toplanıp öylece çıkacağım yola.

O güne dek, hep, her zaman ve durmadan mutlu ol. Ve eğlenceli. Hep hatırladığım gibi kal. Hayallerini gerçekleştirmenin keyfini çıkar. Aşık ol, yolculuklara çık, kederlen, eğlen ama asla es verme hayata ve korkma.

Günlerden bir gün, demir attığın bir limanda tüm benliğimle çıkacağım karşına."