Sanırım, gereğinden fazla kızgın, belki çok despot, inanılmaz koruyucu… Tahammülsüz hatta..
İlginçtir...
Oysa öyle değil benim annem..
Yanlış anlaşılmasın, pamuk gibi de değildir, aksine taş kalplidir bazen, hele hayata karşı dimdik durur daima…
Doğru olmadığını düşündüğü olaylara karşı acımasız, kişilere ise tahammülsüzdür.. Sabrının son demine kadar bekler, taşarsa, ardına bakmaz. Hayatından kolay kolay insan silmez, silerse adını atar lügatından, hatırlamaz. Laf olsun diye konuşmaz.
Ama çok güvenir bana.. Öyle ki bazen ‘keşke bu kadar güvenmese’ derim. Kendimi bildim bileli kararlarımı kendim alırım, sonuçlarına yine kendim katlanırım, anneme asla yalan söylememe gerek kalmaz. Kızmaz çünkü.
Hatalıysam söyler ama ceza vermez asla, yüzüme vurmaz her fırsatta.
Öyle bir sınır çizdi ki aramıza yıllarca, ben çok iyi bildim hassas noktalarını, belki de o yüzdendir bu kadar iyi anlaşmamız… Bu kadar arkadaş olmamız.
Belki o yüzden hiçbir zaman her sırrımı bilen dostlarım olmadı, o kişi annemdi çünkü.
Ama bugün, annemin beni doğurduğu yaşta anlıyorum ki, biz birlikte büyümüşüz…
Ben ağır ağır büyürken, hayat yoldaşı olmuşum annemin… Nereye gitse götürmüş beni, bazen zorlu savaşlardan, yaralı olarak çıktığında bile bırakmamış…
Ben anneme sarılıp, ağlayan tiplerden olamadım asla.. Sevgimi açık açık göstermedim hiç. O yüzden yazıyorum bu yazıyı, bilmedikleri varsa tamam olsun diye. İçimde hiçbir şey kalmasın diye…
Şimdi tek temennim, onun kadar güçlü olabilmek, onun kadar gözü kara…
Onun kadar adaletli ve vicdanlı. Onun kadar sadık ve onun kadar kararlı. Onun kadar cesur olabilmek hayata karşı…
Ama asla mantığı es geçmeden, ne yaptığımın farkında olarak, ardımda kırgın insan bırakmadan ama bir karar alırsam kimseye sormadan…
Kendimden asla ödün vermeden, ama gururuma da yenik düşmeden, ölümleri ve yıkımları, kaybedişleri, terk edilişleri ve gidebilmeyi, olgunlukla sindirerek…
Kendi yolumda, kendi savaşımla, kendi kararlarımla yürüyebilmek…
Onun gibi bir anne olabilmek…
Eğer bir yerlerde, bir kahramanınız varsa, ona bunu söyleyin, bilsin..
Ben söyleyemedim ama benim annem bunu hep hissetti.
Biliyorum…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder