inan ki denedim.
uzak olmayı senden.
görmemeyi yüzünü ve duymamayı sesini hatta.
unutmayı denedim her yeni sabah yeminler ederek kendi kendime.
her yeni tende anımsamamayı tadını.
hatırlatarak kendime uğradığım hayal kırıklıklarını; sana kızmayı denedim.
kırarak ve yırtarak geride bıraktığın her şeyi.
nefret etmeyi denedim beddualar eşliğinde.
yüzümü gömüp de yastığa ağlarken hüngür hüngür
sabahlara varınca gecelerim bir gram uyku uyumadan yeminler bile ettim.
kesilince yemeden içmeden, suratım dönünce terkedilmiş köhne bir harabeye
küsünce insanlara, aynalara ve yaşama gebermeni bile diledim.
inan ki denedim elimden geldiğince.
olmadı, yettiremedim.
ne nefret edebildim senden.
ne tutabildi beddualarım bu yüzden.
hem senden hem serden ne varsa geçtim hepsinden.
ne öldürebildim seni bende, ne de ölebildim dilediğimce.
yalnızlığın zifiri karanlık evreninde kör oldum da; yine de gitmedi gözlerin gözlerimin önünden.
denedim sevgilim.
inan ki denedim.
tıpkı kendimi sana sevdiremediğim gibi
tıpkı gitmene engel olamadığım gibi
bunu da beceremedim.
dinle de sindir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder