Ne kötü bir acıya ortak olamamak.
Ne desen boş, ne söylesen yavan ve hatta yalan.
Üzgün bir kalbe dokunmak ne zor, hissedememek .
Yanında olamamak ne acı yorgun bir bedenin.
‘Yüreğim sızlıyor, üzülme sen. Dökme yüzünü, küstürme sesini bana’
demek nasılda bencilce.
İnsan işte sevdiğini her türlü acıdan uzak tutmak istiyor.
Her ne kadar bilse de imkansızlığını; çabalıyor çaresizce.
elimden gelse de silsem gamını ama nafile; gücüm yetmiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder