Bütün delilikleri sırayla bıkmadan, usanmadan yapma cesareti veriyorsun bana.
Gözüm kararıyor duyduğum yaşama sevincinden.
Bilirsin, gelirim seninle; hem de hiç düşünmeden ardımda bıraktıklarımı.
Düşünmem, direnmem, kanarım sana.
Tehlikelisin.
Herhangi bir günü benzersiz anlarla süslemeye üstüne yok.
Korkuyorum. Tenin, sesin, bakışın; hissettiğim bağlılık riskli.
Ama durdurmuyorum kendimi.
Önüm o kadar açık ki; gözlerim kamaşıyor ışıktan göremiyorum yolun dibini.
Yani bir masal gerçek hayatta ne kadar mutlu bir sonla olabilir ki?
Ya da bir insan hayatı boyunca kaç kere bulur ruh eşini?
Törpülendim, sakinleştim, yumuşadım, kabuk attı yaralarım iyileştim.
Kızmıyorum hiç bir şeye eskisi gibi.
Ama yine de büyülü olduğu kadar ürpertici, yalın olduğu kadar yanıltıcı, tutkulu olduğu kadar öldürücü senden uzakta kalma ihtimali.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder