Oldu mu şimdi?

Yani sen böle diyorsun diye şimdi inanayım mı gerçekten? Ağızdan çıkan her lafa güvenilir mi? Kalp her zaman söz geçirebilir mi dile ve inanır mı buna kayıtsız şartısız? Mümkün mü unutmak birkaç günde? Silmek olası mı yürekten yaşanan onlarca şeyi? Kızgınlık bu kadar üstünse kırgınlıktan, ya da kırgınlığın doğurganlık sonucuysa kızgınlık; aşk biter mi? Zaman geçip de; unutulunca tüm hiddetler, geriye yalnızca, katıksız bir aşk kaldığında; pişman olmaz mı insan dediklerine? Dil yarası kapanır mı? Söylenen sözlerin özrü olur da, o özrün dikişi tutar mı? Kanatmaya çalıştıkça sivri sözlerle bir başka yüreği, insanın kendi yüreği rahat nefes alır mı? Vicdan çıkıp da en derinden, en sessiz anlarda beyninin içinde çığlıklar atmaz mı? Haksızlık etme demez mi?

Ve hayal kırıklığına uğrayan bir insan bu kadar acımasız olur mu? Sırf karşısındaki istediği gibi sevmedi diye onu, verdiği sözleri tutmadı ve hatta belki hiç söz vermeye cesareti olmadı diye, başka bir hayatı seçtiği için sırf bir ömür nefretle anılır mı? Vücut nefretten kolay kolay arınır mı? Koyun koyuna geçen uzun gecelerin, el ele bitirilen günlerin hakkı bu kadar çalınır mı?

Kim ister ayrı düşsün yıllarını verdiğinden. Hangi yürek ‘tamam’ der istemeden ayrılığa. Düşünülmeden bunlar hiç, en ufak bir yargı payı bırakılmadan insan bu kadar karalanır mı? Değişir günler, arkadaşlar, sevgililer değişir de, koskoca adamın karakteri bir ayda bu kadar yalpalar mı?