Unutmuş gibi yapma, komik. Adımın üzerine çizgi atmış olman, silmen beni ellerinle ulaşabildiğin her yerden. Yani bir tuşla, bir dokunuşla yok ettiğini sanman, aslında sadece kendini kandırman. Numaramı unutsan ne yazar ya da yüzümün tüm detaylarını hatırlamasan. Diline değdirmiyorsun diye adımı, yürümüyorsun diye geçtiğim yollardan; ‘unuttu’ mu diyeceğim sanıyorsun beni. Çıkıp gittik, kapıyı çarpmadan ama sıkı sıkı kitleyerek ardımızdan aynı odadaki iki ayrı kapıdan, usulca gittik. O odada mı kaldı sanıyorsun kalbini, hatta buna inanıyor bile olabilir misin gerçekten?
Ama bitmiyor. ‘Bitti’ dediğin anda başlıyor hatta.
Her şey daha yeni başlıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder