delilik

bir kasabın ete indirdiği darbe gibiydi gidişin
kusursuz bir yarık açtın içimde
tüm organlarım dışarı döküldüler
konuşamadım.
sen, ellerinde benim kanım,
kurumasını beklemeden düştün yollara.
yaramın iyileşmesini beklemeden
ve sonra dedin ki; 'iyileşmeyecek zaten'
haklıydın.
ben ardından, sensizliğe ağıt yaktım.
tek tek, düşen her gözyaşımı
her gün, tüm saniyeleri
kapalı havalarda yağmur tanelerini
sokakta yürüyenlerin adımlarını saydım.
sen bir gün bana demiştin ki: 'sen aslında deliliğin sınırındasın'
haklıydın.

yani demem o ki: ben, senden sonra, şuan ve daha sonra, hep senin haklılığını kanıtlama çabasındaydım.
belki dönersen, gelirsen hani; hoşuna gidecek şeyler söylemek için sırf.
yine sana, hala sana, hep sana.
sana bütün bu saçma çabalarım.