....

Canım çekmiyor değil hani

Ellerini tutayım, geleyim seninle

Ya da sen kal benimle

Fark etmez.

Tutmuyor da değilim aslında elini

Ama hiç tutmamışım gibi özlüyorum seni.

Öpeyim diyorum ayıp mı olur.

İstediğim zaman herkesin içinde

Ki; öpüyorum da zaten.

Hem ayıp, yasak olur muymuş hiç diyorum

İnsan sevince.

‘aşk olsun..’ diyorum

‘aşk olsun.’ diyor

40 kere de söylemiyoruz oysa

Ama ‘aşk’ gerçek oluyor.

Böyle içimde bir alay insan ayaklanıyor,

Yürüyor sanki ayaklarını vura vura kalbime

Sen bana gülünce.

Sanki sırtımdan çıkacak da bir çift kanat uçuracak beni,

Öyle bir his, öyle enteresan bir sarhoşluk hali.

Görüyor olmalısın, -senden kaçmaz- gözlerimin içindeki sevinci.

Şimdi dağlar aşsan, denizlere gitsen mesela

Ve uzak bir ihtimal de değil hani;

Bekleyeceğim seni.

Biliyorum koşar adım geleceksin geri.

Mesela bu şiir, biraz utandırsa da beni;

Afişe etmek gibi olsa da duygularımı;

Bilirsin bazen zevkimle başa çıkamam; yazarım.

Ve sen gülersin halime.

İşte bu yüzden, sana adıyorum bu imlası hatalı,

Anlamı kaygan, ana fikri sağlam şiiri.