bırakıp bütün ayak izlerimi bu şehirde vedalaşıp teker teker herkesle, ne bir bavul ne bir anı tek bir çantayla gidiyorum artık. şu saatten sonra ne sen durdurabilirsin beni, ne bir başkası. adım adım gezdiğim, gülümseyerek izlediğim sıkıcı şehrimden kaçıyorum. burda yaşanan herşeyi burada bırakarak, düşleyerek olası güzel günleri, gidiyorum.
zaten yıllar sonra anımsayamayacağım onlarca güzel hatırayı bu bozkırın topraklarına gömüyorum. ne yorgunum sandığın gibi, ne bıkkın ne de yılgın. ben artık bu şehire sığmıyorum. ne en umutsuz anlarda bastıran yalnızlıktan, ne de insanı hayatı zehir eden pişmanlıktan korkuyorum.
parasız, umutusuz ve bazen çaresiz kalmayı göze alarak, çırparak yüreğimin pisliklerini bir kilim misali camdan, kendimi bilinmezliğin kucağına atıyorum. tanımadığım bir şehre, tanımadığım insanlara gidiyorum.
ve biliyorum; gittiğim yer de dar gelecek bana. bir gün bir yerlere tam anlamıyla ait olmayı umuyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder